St. Gertrudis Wetteren

De oude Sint-Gertrudiskerk stond vroeger in het midden van de huidige Markt.


De oorsprong van het eerste gebedshuis ligt waarschijnlijk op de zandheuvel langs de Schelde. Er bestaat een akte waarin in 1098 de Sint-Gertrudiskerk wordt overgedragen aan het bisdom van Kamerrijk (Frankrijk). De Schelde was immers de scheidingslijn tussen twee verschillende bisdommen.

De parochie Sint-Gertrudis , het huidige centrum van Wetteren, behoorde tot Kamerrijk en de woonkern Ten Ede (andere Schelde-oever) behoorde tot het bisdom Doornik.


De naam Sint-Gertrudis wordt pas voor het eerst teruggevonden in geschriften uit 1494.
In 1604 brandde de kerk af en wordt een nieuwe kerk gebouwd.


Tijdens de periode van 1752 tot 1857 groeide de Wetterse bevolking van 4.000 naar méér den 9.000, zodat de oude kerk te klein werd
Na veel discussies over vergroten van de kerk (standpunt Kerkfabriek) of een nieuwbouw (standpunt burgemeester Vilain XIIII) wordt het een nieuwe kerk op een andere plaats.


Er komt een groot marktplein met langs de ene kant een Gemeentehuis en aan de overkant de grote Sint-Gertrudiskerk. Op 23 september 1866 wordt de nieuwe kerk ingewijd door de bisschop van Gent Mgr. Bracq. Twee jaar later is ze volledig afgewerkt en staat ze open voor de eredienst. Onze kerk: ze is van ver te zien in heel de wijde omtrek. De toren is 65 m hoog : “als een vinger die naar God wijst”.
 De architect was de Gentenaar Minard (bouwer van o.a. de Minardschouwburg in Gent).
 Ze is gebouwd in zuivere neo-gothiek. 
Op dit moment is men bezig deze kerk te klasseren als beschermd monument in het kader van het beschermen van neo-gotische bouwwerken in Vlaanderen.


Vooral binnenin is onze kerk heel mooi. en bezit ze heel waardevolle kunstvoorwerpen die meestal komen uit de oude (afgebroken) kerk (o.a. hoofdaltaar en preekstoel) of schenkingen aan de nieuwe kerk (oa. schilderij Miraculeuse Mis van de H.Gregorius uit ca 1500). Ook de brandramen zijn de moeite waard om te bewonderen.

Patrones is de H.Gertrudis van Nijvel

. Ze was de dochter van Pepijn I van Landen en van Ida van Nijvel en zuster van de H.Begga. Ze verkoos te leven in het klooster te Nijvel dat door haar moeder was gesticht. Ze werd er op haar 21 jaar abdis. Ze was bekend om haar gastvrijheid en haar vroomheid.
 Ze werd aanroepen tegen besmettelijke ziekten en tegen ratten- en muizenplagen. Vandaar ook de muizen die men telkens op haar staf en op haarmantel ziet.
 Er kwamen heel veel bedevaarders naar Wetteren, die dronken dan van de “Gertrudisbronnen” die zich nog steeds in de tuin van de dekenij bevinden en die “de pomp” in de Van Cromphoutstraat voedden. Zowel de pomp als de bronnen zijn nu geklasseerd.